Bizden Beklenen ve Biz…

[ Kemal'in yıllardır her taşındığı odasında kendisine eşlik eden vefalı dostu... ]

*

Halimize dair samimi ve  muhasebe  eksenli  sohbete  kayıtsız  kalamadım ve bende kendimce manen bir aynaya bakıp ruh haletimi yokladım. Lütfen nasihatvari sözlerimin hayırhahlık mülahazayla söylendiğini kabul ederek haddi aşmalarımdan dolayı beni bağışlayın.  

 *

Bizlerden beklenenler ve bizim halimiz arasında sıkışıp kaldığımız günlerde ektik ümitsizlik tohumlarını içimize. Ve her aynaya bakışımız bize uçurumlarımızın derinliğini hatırlattı. Asıl problemimiz aynaya bakabilecek kadar olsun kendimize ait vaktimizin olmasıydı belkide . Maalesef bizler bizden beklendiği ve bizim üzerimize kurulan hayallerde olduğu gibi yaşatma sevdalıları ve adanmışlar olamadık. Coğrafya ayırmadan kendimizi dünyaya salıp insanlığın imanını kurtarma yolunda kendimizi unutamadık. Ve Allahtan uzaklaştığımız ölçüde de belalara yaklaştık. Biz onun derdine sahip çıkmayınca, O da bize şahsi dertler yükledi. Biz de bu dertlere önem atfederek, kendi dertlerimiz fasit dairinde kalakaldık. Kendimizden geçemedik, hem de kendimizi aşamadık. Her birimiz ayrı bir noktada takıldık kaldık. Kimimiz istikbal kaygısına düştük, kimimiz evlilik hayallerine kapıldık, kimimizde cennet, ahiret sevdalarında kaybolup ahiretimizi dahi feda edecek aşkınlığa ulaşamadık. Sonunda da ne dünyayı nede O’nu razı edebildik, tabi durum böyle olunca kendi kendimizden iğrenir olduk. Kimimiz ümidin zebunu olarak rehavete kurban gittik, kimimizde ye’sin bataklığında kaybolarak kazanma kuşağında kaybettik. Sahte dertlere sarılıp, hep onlarla teselli olduk. Kalıp savaşmayken nefsimize ağır gelen, gitmeyi ve kurtulmayı istedik ulvi duygular elbisesinde. Aldandık biz aldandık…

 *

Peki, hiç mi ümit yoktu hakkımızda. Elbette vardı, Allah kaldıramayacağımız yükü yüklemeyeceğine dair bizlere söz vermemişmiydi. Belki de her ümitsizliğimiz O’na itimatsızlık manasına gelebilecek bir nezaketsizlikti. Aslında en zoru katlanmaktı ve lütfen yaşamaktı insanlar arasında, ama biz o sabrı gösterme durumundayken hep çocuklar gibi mızıkçılık yaptık ve biz oynamak istemiyoruz dedik…

*

 Bir büyüğümüzün, “ateş düştüğü yeri yakar derler, ateş nereye düşerse düşsün beni de yakar…” dediği gibi düşen ateşler karşısında hep kendi kıvılcımlarımızın zebunu olarak kör yaşadık. Aynı büyüğümüzün, “Mevlana ne olursan ol, yinede gel diyor. Bu asırda kimsenin gelmesini beklemeyin, kim olursa olsun ayağına gidin…” dediği gibi yollara düşüp, kapılara gidemedik.

 *

Şimdi artık insan ve mümin olmanın hakkını vermek üzere O’nun yolunda şahsi dertlerimizden ve arzularımızdan geçerek yollara düşmenin, gönül kapılarını aşındırmanın vakti değil mi? Bizdeki tüm enerjiyi yollarına dökme mevsimi ne zaman gelecek! Bize hazan vurmadan, gençlik mevsimi kışa dönmeden haydi koyulalım yollara dostlar. “Davamdan başkasına dökecek gözyaşım yok” dediği gibi duygusallığımızı da O’na tevci edelim ve yarınlar adına hayırlı bir yâd bırakalım arkamızdan.

.

(Kıymetli dostlar, hiçbir zihni hazırlık yapmadan konunun ilham ettiği şekilde yazdım. Ümit ediyorum muhasebe yapmamıza vesile olarak istifadeli olur. Dua temennisiyle…)